منطقهu200fای در ولسوالی قرهباغ ولایت غزنیمحمودجعفریقرهu200fچهu200f یکی از مناطق ولسوالی قرهباغ ولایت غزنی است. این منطقه در شمال شرق در فاصله تخمینی دو کیلومتری مرکز ولسوالی موقعیت دارد. از شرق به ولیداد، قری

منطقهu200fای در ولسوالی قرهu200fباغ ولایت غزنیمحمودجعفریقلوچ یکی از مناطق ولسوالی قرهu200fباغ ولایت غزنی است. این منطقه در  شمال و در فاصله تخمینی 25 کیلومتری مرکز قرهu200fباغ واقع شده است. از شرق به مینهu200fبخشی

منطقهای در ولسوالی قرهباغ ولایت غزنیمحمودجعفریقُلیاقُول یکی از مناطق ولسوالی قرهباغ ولایت غزنی است. این منطقه در درّهu200fای با عرض تقریبی 3 کیلومتر و طول حدود شش کیلومتر در فاصلۀ تخمینی 20 کیلومتری شم

بازنویسی آخر: 24/12/1398- کابلمحمودجعفریقلیاقول یکی از مناطق ولسوالی قرهباغ ولایت غزنی است. این منطقه در درهu200fای با عرض تقریبی 3 کیلومتر و طول حدود شش کیلومتر در فاصله تخمینی 20 کیلومتری شمال ولسوالی

محمودجعفریبیستu200fوهشت اسد مصادف است با صدومین سال استقلال, افغانستان. صدسال پیش، افغانستان استقلال, خود را از انگلیستان به دست آورد. از آن زمان تاکنون صد سال میu200fu200fu200fگذرد. با این وجود، چندین بار مورد تجاوز و

جوی هاشیریخ زدۀ سرخچراگاه بی باران===نسیم آویزانبرشاخه بلوطغچی های سرگردان26/6/1398- کابل

کتاب «گل نارنج», اثر تازه ای از محمودجعفری است. این کتاب شامل مجموعه هایکوهایی شاعر است که طی ده سال اخیر سروده شده اند. «گل نارنج», با طرح جلد یونس قدمی در تیراژ 1000 نسخه از سوی انتشارات مقصودی در کا

دل آدم که تنگ شد، آسمان و ریسمان را بهم می بافد. گاهی چیزی شبیه شعر تولید می شود. شعر محصول همین حالت ناخودآگاه یا بیخودی انسان است. در این حالت شعر با منطق ارسطویی حرف نمی زند بلکه تنها احساس است که

عجب چشم سیه دارد خمار این دختر هندوکه آتش می زند در هستی ام با جنبل و جادوبه جانش پیرهن از جنس ابر گلنگار است و دو دستش سینی سیب و کنارش مانده یک چاقوپیاله از دم خورشید پر کرده است و جام از ماهخدا را

زندگیu200fنامهمحمودجعفری/ شاه محمود ترخانی (متولد 1357 غزنی) از سال 1365 آوارۀ دیار غربت گردید. از سال 1369 به سوی شعر و ادبیات روی آورد. بعد از قریب به ده سال غربت و آوارگی در ایران، در سال 1374 دوباره ب

بابه جان سلام!من گلثوم هستم. فرزند کوچکت. در دشت برچی یک خانه کاهu200fگلی دارم. از مدتu200fهاu200f پیش میu200fخواستم برایت نامه بنویسم. با تو درددل کنم. اینجا هیچu200fکس به درد دل آدم گوش نمیu200fکند. حتی رفقای مکتبم هم گاه

شب است و یک پرنده در خیابان خودکشی کردهنمی دانم، گمانم از غم نان خودکشی کردهبه دنبال هوای تازه بیرون شد و چندی بعدخبرآمد که او در راه پغمان خودکشی کردهچه فرقی می کند مردم که بعد از مردنت گویندفلانی د

هنوز کابوس تمام نشده، کوچه را بغل کرده میu200fبری با خود پاهایت از خودت نیست دستu200fهایت سرت که هرگز برنمیu200fگردد جایش صبح بخیر ارباب! پشت میز دلت را رها میu200fکنی میان کاسه خالی بچهu200fها با تمام جسامتت خا

آژیرها هی از این سرک به آن سرک گم میu200fشوند میان نخu200fهای کهنۀ فروردین ریشهu200f های پوسیده بلوط و عطر سیب

تمام آشنایان رو گرفته از من دیوانهu200f ی مسکینگریزان است حتی از خودش این آهوی غمگین دو چشمم بر در مِهرکسی شام و سحرمانده استکه شاید جلوهu200fی ابرو نماید از پس کلکین و من از هرچه آدمu200f های این شهر است بیزارمن

علیu200fپور (1) محمودجعفری مقدمه روزگذشته قوماندان علیu200fپور توسط نیروهای امنیتی دستگیر شد. دستگیری علیu200fپور باعث شد تا مردم هزاره در کابل، بامیان، دایکندی، هرات و مزارشریف دست به تظاهرات گسترده بزنند

مردم باکترا محمودجعفری یکی بود و یکی نبود. به غیر از خدا کسی نبود. روستایی بود که در آن، مردم سختu200fکوشی زندگی میu200fکردند. این روستا «باکترا» نام داشت. «باکترا» نخستین قریهu200fای بود که در زمین ساخته شده بود

خشت طلایی محمودجعفری یکی بود و یکی نبود. در شهر«گزنه» یک خشت طلایی بود. او قصر زیبایی داشت. پرندu200fهu200fگان روی شاخهu200fهای درختان میu200fخواندند. ماهیu200fهای زرد، سبز و سرخ در حوضu200fهایی که در چهار کنج باغ قرار داشت،

قلعهu200f ی هریوا محمودجعفری یکی بود و یکی نبود. قلعهu200f ای بود به نام هَرَیوا. این قلعه از زمانu200fهای بسیار دور باقی مانده بود. کسی داخل آن زندگی نمیu200fکرد. در اطراف آن، چند قلعهu200fu200fی دیگر نیز بنا یافته بودند. م

مارهای سیاه محمودجعفری یکی بود و یکی نبود. در روزگاران قدیم، در «کابلستان» دو خواهر و بردار زندگی میu200fکردند. یکی «سَماء» و دیگری «غَبرا» نام داشت. زندگی هردو به سختی میu200fگذشت. روز کار میu200fکردند و شب آن ر